Nawet dla mnie – psychologa i terapeutki z wieloletnim doświadczeniem, pełne zaakceptowanie i pokochanie każdej części mojego ciała było trudne. Po wielu latach mogę w końcu powiedzieć: „Mój wygląd jest OK i lubię siebie taką, jaka jestem” (i nie jest to efekt rygorystycznej diety i ćwiczeń). Chcesz wiedzieć, co mi pomogło dojść do tego punktu i czym jest samoackeptacja?

Moje ciało należy do mnie, do nikogo innego. A jednocześnie przez całe moje życie miałam wrażenie, że każdy może mieć jakieś zdanie na jego temat. Co więcej, chciałam, żeby je miał. Koniecznie pozytywne. Jako dziecko, nastolatka i młoda kobieta nie zastawiałam się, co ja o nim myślę, bez porównywania z innymi (co zawsze wypadało na moją niekorzyść). Bezsensowne, automatycznie i często krzywdzące opinie na temat mojego wyglądu, wypowiadane przez osoby bez wyczucia i empatii, brak świadomości i znajomości mojego własnego ciała, a potem porównania do promowanego przez media „idealnego wzoru”, nierealnego dla większości z nas – to właśnie ukształtowało mój stosunek do mojego wyglądu. Przypuszczam, że tak było także z Tobą.

Na drodze do mojej samoakceptacji, która mimo niewielkich wpadek, towarzyszy mi od jakiegoś czasu, stanęło kilka rzeczy: wiedza, wyrozumiałość, wdzięczność i zaufanie do siebie. Zasoby te budowałam latami i wcale nie był to łatwy proces. Być może to, co pomogło mi (i moim pacjentom), pomoże również Tobie.

Być może uznasz, że było mi łatwiej, bo jestem psychologiem. I pewnie tak było – wiedza zdobyta na studiach psychologicznych, pogłębiana przez całe moje dorosłe życie, pomogła mi zrozumieć, jak działa mój mózg i moje ciało. Ale nie trzeba być psychologiem lub lekarzem, żeby być ekspertem na temat swojego samopoczucia i procesów, które wpływają na nasze ciała i umysły. Czy wiesz:

• Jakie hormony wpływają na Twoje samopoczucie i zachowanie?
• Jak zmienia się ciało z wiekiem i jakie procesy w Tobie zachodzą teraz?
• Jakie jedzenie Ci służy, a jakie szkodzi? Jak się czujesz, jedząc określone produkty?
• Co sprawia Ci przyjemność?
• Które wewnętrzne mechanizmy i schematy, w jakich działasz Ci służą, a które nie?
• Jak się czujesz rano, w południe, wieczorem? Co wpływa na to samopoczucie?
• Jakie myśli wpływają na Twoje emocje? Potrafisz je „wychwycić” kiedy się pojawiają, a Twoje ciało na nie reaguje?
• Co czujesz, patrząc na swoje ciało i skąd się biorą te myśli?
• Czyim głosem mówisz, mówiąc o sobie?

Bycie ekspertem od własnego ciała to pierwszy krok w pokochaniu go. Bo jeśli wiem, jak działa, dlaczego w pierwszej fazie cyklu czuję się tak, a w drugiej inaczej, czego potrzebuję, kiedy czuję napięcie etc., to patrzę na siebie jak na całość, a nie „tylko ciało”. Jak to zrobić? Czytać wartościowe książki na temat ciała, jego budowy i zależności, pomiędzy różnymi organami wewnętrznymi. Uprawiać aktywność fizyczną, połączoną z uważnością, taką, jak joga, pilates czy taniec. Medytować i uczyć się wewnętrznego „skanowania” ciała.

Stoisz przed lustrem i co widzisz? Niedoskonałe ciało, zmarszczki, fałdki i dołki nie tam, gdzie trzeba? Spójrz jeszcze raz – teraz dostrzeż całą Twoją historię, stojącą za tym ciałem. Nieutulone smutki małego dziecka, strach przed nastoletnim odrzuceniem, surowe nakazy, podjęte decyzje (dobre i złe) i ich konsekwencje, miłość, którą dajesz każdego dnia, poświęcenie, radość, zmęczenie… Nasze ciało służy Ci do tego, żeby żyć i przeżywać lepiej lub gorzej każdy dzień. Robi to tak, jak potrafi najlepiej. Spójrz na nie, widząc cały ten bagaż doświadczeń i wysiłek, który sprawia, że możesz realizować codzienne zadania. Kiedy poczujesz wdzięczność, Twoje ciało przestanie być tylko niedoskonałą powłoką, ale stanie się prawie doskonałym narzędziem, do realizacji marzeń i planów.

Wyrozumiałość oznacza bycie dobrym dla swojego ciała. To spojrzenie na siebie z uśmiechem. To powiedzenie sobie „No i co z tego?”:

• „Mam (w mojej opinii) szerokie biodra. No i co z tego?”
• „Mam (w mojej opinii) duży brzuch. No i co z tego?”
• „Mam (w mojej opinii) za dużo zmarszczek. No i co z tego?

Nasz wygląd tylko do pewnego stopnia nas określa. Każdy z nas ma coś, co nie podoba mu się w jego wyglądzie. Ja też. Ale nie patrzę na to, co jest w mojej opinii (zauważ, że to tylko moja opinia!) niedoskonałe, jako coś co mnie definiuje. Nie mówię i nie myślę o innych: „ta, z dużym brzuchem”, tylko „ta pani Asia ze sklepu spożywczego na rogu”. Chcę patrzeć na siebie z sympatią i wyrozumiałością. I tak, jak nigdy nie powiem osobie, na której mi zależy: „wyglądasz nieatrakcyjnie” albo „ale się zaniedbałaś”, tak nie powiem tego sobie.

Zaufanie do siebie nie jest wiarą we własną nieomylność. To raczej poczucie, że znam siebie, swoje mocne i słabe strony. To świadomość, w jakich sytuacjach poradzę sobie sama, a w jakich potrzebuję wsparcia. Jeśli ufam sobie, to wiem, że moje ciało jest moim sprzymierzeńcem, a nie wrogiem i kiedy mówi mi, że potrzebuje odpoczynku, to mu go daję. Kiedy jest spięte, szukam sposobu na relaks. Kiedy nie mogę się zrelaksować, próbuję dotrzeć do źródła – czego wzięłam na siebie za dużo i z czego mogę zrezygnować, żeby poczuć się lepiej. Zaufanie do siebie pomaga dobrze odczytywać sygnały z ciała, a więc lepiej odpowiadać na jego potrzeby. W rezultacie lepiej je odżywiam, częściej ruszamy i odpoczywam, co sprawia, że lepiej wyglądam i patrzę na siebie przychylnym okiem, akceptując niedoskonałości.

Pełna wyrozumiałej miłości do siebie samoakceptacja wyglądu jest trudna. Ciało zmienia się z wiekiem, przechodzi przez różne fazy. Starzeje się. Lepiej lub gorzej spełnia swoje zadanie, prowadząc nas przez życie, będąc jednocześnie źródłem bólu i przyjemności. Jest i będzie naszym towarzyszem do samego końca. Czy w związku z tym nie warto mu odpuścić i zrezygnować z nadmiernych oczekiwań wobec niego? Czy nie warto spojrzeć na nie z miłością, czułością i wyrozumiałością? Ja już wiem, że warto.