Każdego dnia towarzyszę moim pacjentom w ich podróżach przez trudności, emocje i zmiany. To satysfakcjonujące, ale jednocześnie wymagające i obciążające zadanie, które mogę realizować jedynie pod warunkiem utrzymania swojego zdrowia psychicznego w dobrej kondycji. I tu, uwaga, niespodzianka! Nawet psycholog, nie ma takiej mocy, aby wspierać innych, bez ładowania swoich własnych baterii. Powiem Ci, jak to robię.

Dbanie o zdrowie psychiczne jest nie tylko moim obowiązkiem wobec samej siebie, ale także wobec moich pacjentów. W końcu trudno pomagać innym, jeśli samemu jest się w psychicznym dyskomforcie. Jako psycholog jestem nie tylko specjalistką, ale również człowiekiem, który podlega tym samym wyzwaniom i emocjom, co każdy z nas. Jeśli nie zadbam o siebie, ryzykuję przeciążenie emocjonalne, które może prowadzić do wypalenia zawodowego. To z kolei może wpłynąć na jakość pracy z pacjentami, obniżając moją zdolność do empatycznego słuchania, wspierania i znajdowania kreatywnych rozwiązań dla ich problemów.

Dbanie o własne zdrowie psychiczne pozwala psychologowi być bardziej świadomym swoich emocji i reakcji. Dzięki temu mogę skuteczniej oddzielać swoje życie prywatne od zawodowego oraz lepiej radzić sobie z trudnymi historiami i emocjami, które pojawiają się podczas sesji terapeutycznych. Uważam też, że psycholog, który dba o siebie, daje pacjentom dobry przykład, pokazując, że troska o zdrowie psychiczne jest naturalnym i ważnym elementem życia. Jak to robię? Oto moje sposoby.

Pierwszym i najważniejszym elementem mojej dbałości o zdrowie psychiczne jest regularna superwizja. Jest to standard w pracy psychologa, ale dla mnie to o wiele więcej niż zawodowy wymóg. Podczas sesji superwizyjnych mogę przyjrzeć się trudnym przypadkom, omówić własne reakcje emocjonalne na historie pacjentów, a także poszukać nowych strategii pracy. Superwizja pozwala mi odłączyć się od ciężaru emocjonalnego, który czasami wynoszę z gabinetu, oraz upewnić się, że pracuję w sposób etyczny i skuteczny.

Psychoterapia to przestrzeń, gdzie mogę pracować nad swoimi emocjami, przekonaniami i wyzwaniami. Jestem zdania, że psycholog powinien być świadomy swoich wewnętrznych konfliktów i ograniczeń. Tylko wtedy mogę w pełni autentycznie towarzyszyć pacjentom w ich procesie zmiany. Moja terapia jest dla mnie nie tylko narzędziem rozwoju, ale też formą samopomocy w trudniejszych momentach życia.

Stosuję wiele praktyk, które pomagają mi zachować dobry stan psychiczny. Oto kilka z nich:

• Podążanie za swoimi potrzebami – wierzę, że trudne emocje, które nie są mi obce, są często wyrazem niezaspokojonych potrzeb. Dlatego regularnie zadaję sobie pytania: „Czego potrzebuję?” i staram się wsłuchiwać w swoje ciało oraz umysł.
• Obserwowanie siebie i opiekowanie się sobą – przyglądam się swoim reakcjom, emocjom i samopoczuciu. To pozwala mi szybko reagować, gdy coś wymaga mojej uwagi. Opiekuję się sobą z troską, z jaką dbam o swoje dzieci.
• Ruch – to jedna z tych rzeczy, które przychodzą mi z większą trudnością (nawet psycholog nie zawsze podąża za tym, co dla niego dobre), a jednocześnie nigdy się na tym nie zawiodłam – po spacerze zawsze czuję się lepiej, nie tylko fizycznie, ale też psychicznie.
• Podróżowanie i próbowanie nowych rzeczy – staram się podróżować przynajmniej dwa razy w roku, ponieważ zmiana otoczenia działa na mnie odświeżająco. Uwielbiam też próbować nowych rzeczy, takich jak potrawy czy aktywności, co pozwala mi poszerzać horyzonty i czerpać radość z odkrywania.
• Docenianie pozornych drobiazgów – ćwiczę w sobie uważność na rzeczy, które sprawiają mi przyjemność. Doceniam każdy słoneczny dzień, dobrą kawę czy śpiew ptaków za oknem.
• Uśmiech – nawet jeśli dzień bywa trudny, staram się uśmiechać, choćby sama do siebie w lustrze. Taki gest potrafi poprawić nastrój i wprowadzić odrobinę lekkości do życia.
• Higiena snu – staram się spać co najmniej 7 godzin dziennie i zachowywać regularny rytm dobowy. Dobry sen to dla mnie fundament zdrowia psychicznego.
• Pasja i hobby – znajduję czas na aktywności, które sprawiają mi przyjemność. Czytanie, malowanie czy praca w ogrodzie to dla mnie sposoby na regenerację i oderwanie się od zawodowych wyzwań.

To jednak nie wszystko. Osobiście nie wyobrażam sobie życia (i pracy jako psychologa) bez mojego bliskiego kręgu wsparcia. Rodzina, przyjaciele oraz koledzy i koleżanki z branży są dla mnie ogromnym oparciem. W trudniejszych momentach mogę liczyć na ich obecność i zrozumienie. Regularne rozmowy, wspólne spędzanie czasu i dzielenie się emocjami to elementy, które pomagają mi zachować równowagę psychiczną.

W mojej pracy niezwykle ważne jest ustalanie granic. Zrozumiałam to już na początku mojej kariery, kiedy zauważyłam, że nadmiar obowiązków i nadmierna empatia mogą prowadzić do wypalenia zawodowego. Teraz staram się jasno określać godziny pracy i oddzielać życie prywatne od zawodowego. Nie zabieram pracy do domu, a w wolnym czasie unikam rozmów na tematy zawodowe.

Chociaż praca psychologa jest poważna, staram się podchodzić do niej z dystansem. Humor jest dla mnie ważnym narzędziem radzenia sobie ze stresem. Śmiech pomaga mi zachować lekkość i elastyczność w codziennym życiu.

Nieustannie inwestuję w swój rozwój osobisty i zawodowy. Udział w szkoleniach, czytanie literatury fachowej i uczestnictwo w konferencjach to dla mnie nie tylko źródło wiedzy, ale także motywacja do działania. Rozwijając swoje kompetencje, czuję się bardziej pewna siebie i przygotowana na wyzwania zawodowe.

Bycie psychologiem to nie tylko praca, ale też styl życia. Dbając o swoje zdrowie psychiczne, daję przykład moim pacjentom i pokazuję, że troska o siebie to podstawa dobrej relacji z innymi. Regularna superwizja, codzienna higiena psychiczna i wsparcie społeczne to moje filary równowagi. Wierzę, że dbając o siebie, mogę w pełni pomagać innym.